نقد فیلم Aladdin | نسخه بهبود یافته انیمیشن کلاسیک

یک تجربه هیجان انگیز از لایواکشن های دیزنی

فیلم Aladdin یک تجربه هیجان انگیز و پرشور است که علی رغم کمبود فضای جادویی در سکانس‌های متعدد، نسخه انیمیشنی خود را از جنبه‌های مختلف بسیار ارتقاء داده است.

ساخت لایواکشن براساس انیمیشن‌های کلاسیک، برنامه‌ای است که کمپانی دیزنی در نظر گرفت تا داستان و جلوه پروژه‌های قدیمی خود را این بار در قالبی کاملا جدید احیا کند و در حالی که این برنامه از سال ۲۰۱۰ با فیلم Alice in Wonderland آغاز شد، سپس با فیلم Cinderella از فرمولهای دقیقتر برگرفته شده از انیمیشن‌های اصیل استفاده شد. دیزنی در آخرین فیلم خود یعنی علاءالدین، سعی می‌کند تا برخی ضعف‌های موجود در انیمیشن سال ۱۹۹۲ را برطرف کند؛ کاری که در فیلم‌هایی چون Dumbo و Beauty and the Beast انجام داد.

این فیلم در نگاه عادی بسیار به روند انیمیشن‌های دیزنی شبیه است و این در حالی است که گای ریچی (Guy Ritchie) بعنوان کارگردان و جان آگوست (John August) دستیار نویسنده تغییراتی را اعمال کرده‌اند تا این نسخه از داستان بسیار تاثیرگذارتر باشد. مخصوصا زمانی که با مقدمه موزیکال Arabian Nights، داستان به سمت علاءالدین (منا مسعود) و ملاقاتش با پرنسس یاسمین مخفی شده (نائومی اسکات) در خیابان‌های Agrabah میرود، فضای زندگی علاءالدین بعنوان یک دزد را بخوبی نشان می‌دهد و بسیار مشابه با نسخه انیمیشنی آن عمل می‌کند و در همین زمان این دو شخصیت را به سمت اولین لحظات رمانتیک و ارتباط بین آنها دعوت می‌کند.

Aladdin

نائومی اسکات در نقش پرنسس یاسمین و نسیم پدراد در نقش دالیا

در نهایت فیلم زمان اندکی را تلف می‌کند تا به بخش‌های جذاب و خوب خود برسد و صحنه‌هایی که علاءالدین، یاسمین و دستیارش دالیا (نسیم پدراد) و غول افسانه‌ای داستان یعنی جینی (ویل اسمیت) با یکدیگر همراه می‌شوند را به نمایش بگذارد. می‌توان گفت نویسندگی و بازیگری در این سکانس‌ها به پختگی خود نزدیک می‌شود. مسعود با بازی خود تلاش می‌کند تا بعنوان یک شخصیت تیز و در عین حال حساس نمایان شود و شیمی بین او و اسکات رابطه‌ای هیجان انگیز را بوجود می‌آورد. اسکات نیز از طرفی در نقش یاسمین به خوبی بازی می‌کند و فیلم در تلاش است تا با نشان دادن شخصیتی فعال‌تر از او، یاسمینی مدرن‌تر خلق کند. همچنین دستیار او دالیا بعنوان بازیگر پشتیبان، شخصیتی دارد که با یاسمین مکمل می‌شود و رابطه بین آنها در شکل گیری شخصیت یاسمین تاثیر زیادی دارد.

مشابه انیمیشن، نقش برجسته داستان فیلم Aladdin به جینی تعلق دارد. اسمیت طبق معمول، از تکنیک‌های چرب زبانی، خودستایی و احساسات خود در نقشش استفاده میکند اما در همین زمان سعی میکند شخصیتی را که ارائه می‌کند، از عملکرد برجسته رابین ویلیامز در نقش جینی در نسخه انیمیشنی، مجزا نگه دارد و تنها در برخی از لحظات که سعی میکند از نقش ویلیامز تقلید کند، از روش خود باز میماند. در کل میتوان گفت که جلوه های بصری جینی ویرایش شده در فیلم، بسیار بهتر از نمایش آن در روند تبلیغاتی آن است.

در ادامه با یکی از مشکلات فیلم یعنی شخصیت منفی فیلم، جعفر با بازی مروان کنزاری (Marwan Kenzari) مواجه می‌شویم. در حالی که این بازسازی سعی دارد با بیان کردن سرگذشت او و انگیزه‌اش برای بدست آوردن چراغ جادو عمق بیشتری از شخصیت منفی خود را به نمایش بگذارد، احساس او به شرارت یا پر زرق و برق بودن را کمتر نشان می‌دهد. با این حال بعنوان رقیب خوبی برای علاءالدین ظاهر می‌شود. یکی دیگر از مشکلات آن است که شخصیت پرنده Iago نمی‌تواند بعنوان یک طوطی دستیار، شخصیت خود را بخوبی نمایان کند.

Aladdin

مروان کنزاری در نقش جعفر از شرارت کمتری نسبت به انیمیشن علاءالدین برخوردار است!

حال به مهم‌ترین اشکال فیلم می‌رسیم. علاوه بر آنکه با صحنات هیجان انگیز فراوانی روبرو هستیم، فیلم آنقدر برای واقعی نشان دادن افسانه کلاسیک تلاش می‌کند که از رسیدن به نقاط اوج خود باز می‌ماند.

 

در مجموع می‌توان گفت فیلم Aladdin تاکنون یکی از بهترین لایواکشن‌های دیزنی بوده که نسخه انیمیشنی خود را بسیار ارتقاء داده است.

 
مخاطبان سینمایی که از فرمول‌های لایواکشن دیزنی لذت چندانی نمی‌برند، شاید نتوانند با این فیلم ارتباط خاصی برقرار کنند، اما کسانی که طرفدار انیمیشن‌های کلاسیک دیزنی هستند، با تماشای این فیلم می‌توانند تجربه جذابی را بدست آورند و در حالی که این فیلم یک دنیای جدید را به مخاطبان معرفی نمی‌کند، اما در نوع خود جذاب است و ارزش دیدن را خواهد داشت.

منبع: screenrant.com

دسته بندی
اخبار سینماسینمامطالبنقد و بررسی

یک دیدگاه

مطالب مرتبط