فیلم

مظلوم ترین فیلم های سال ۲۰۱۸

فیلم های خوبی که ممکن است از دست داده باشید

امسال از دیدگاه سینمایی نسبت به سال‌های گذشته وضعیت بهتری داشته است و با این وجود که بهترین و شایسته‌‌ترین فیلم‌ها به توجهی که نیاز داشتند رسیدند، تعدادی اثر نیز از توجه مخاطبان محروم ماندند. این دسته از فیلم‌ها از آثاری که به بررسی آشوب‌های ایرلند می‌پردازد تا آثاری که در گیشه شکست خورند را شامل می‌شود. در این مقاله به بررسی این عناوین خوب که ارزش حداقل یک بار دیده شدن را دارند می‌پردازیم.

Sweet Country

Sweet Country در کنار دو فیلم Goldstone و Cargo، موج جدیدی از فیلم‌های استرالیایی هستند که به تاریخ پر زد و خورد این کشور می‌پردازند. این اثر توسط Warwick Thornton کارگردانی شده و بازیگرانی چون Hamilton Morris, Bryan Brown و  Sam Neill در آن به ایفای نقش می‌پردازند. این فیلم با وجود جریان داشتن در ۹۰ سال پیش حس مدرن شدیدی دارد. Morris در نقش سم، یک کارگر مزرعه، که در در دفاع از خود مردی سفید پوست را به قتل می‌رساند و سپس پا به فرار می‌گذارد بازی می‌کند. تورنتون سعی کرده در فیلم از کلیشه‌های این سبک مانند وجود یک سفید پوست خوب که قهرمان داستان را نجات می‌دهد خودداری کتد و هیچ کاراکتر بی تقصیری در این فیلم وجود ندارد و همگی مجبور به رویارویی با عواقب اعمال خود هستند.

The Commuter

این فیلم چهارمین همکاری زوج Liam Neeson و Jaume Collet Sera می‌باشد که مانند تجربه‌های قبلی نتیجه‌ای سرگرم کننده را در بر دارد. این زوج که در فیلم‌های Unknown، Non Stop و Run all Night آثار اکشن خوبی را ارائه داده بودند اکنون با این فیلم نیز بار دیگر نشان داده‌اند که در این سبک به خصوص توانایی خوبی دارند. فرمول این فیلم‌ها اکثرا به این صورت است که شخصیت اصلی در محیطی بسته گیر میکند و باید با حوادث گوناگون دست و پنجه نرم کند. The Commuter در مترو جریان دارد. نیسن در نقش Michael MacCauley بازی میکند که مامور می‌شود برای نجات جان خانواده‌اش به پیدا کردن مسافری ناشناخته بپردازد. هر چند به زودی مشخص می‌شود که ماجرا پیچیده‌تر از این حرفهاست. Vera Farmiga, Patrick Wilson, Florence Pugh  و  Andy Nymanنیز در فیلم حضور دارند.

Early Man

جدیدترین اثر Stop Motion استودیوی Aardman Animations که آثار درخشانی چون Wallace and Gromiy و Chicken Run را در کارنامه‌ی خود دارند همچون تجربیات قبلی آن‌ها فیلمی قابل قبول و با تعادلی مناسب بین طنز و جدی است. داستان فیلم در مورد گروهی از انسان‌های اولیه است که در پی پس گرفتن زمین‌های خود از دشمنان مدرن‌تر خود هستند. روش مورد علاقه‌ی آن‌ها در این راه یک بازی فوتبال است. از صداپیشگان این فیلم می‌توان به Tom Hiddleston اشاره کرد.

Black ‘۴۷

نام این فیلم اشاره به سال ۱۸۴۷ دارد، بدترین سال قحطی بزرگ ایرلند. این موضوع ممکن است در ابتدا چندان هیجان انگیز به نظر نیاید، اما Lance Daly با کارگردانی خوب خود توانسته است یکی از گیراترین عناوین سال را ارائه دهد. لازم به ذکر است که این فیلم نخستین اثری است که به این موضوع می‌پردازد. زمانی که مارتین فینی پس از خدمت در ارتش بریتانیا به خانه می‌آید، متوجه می‌شود که اعضای خانواده‌اش یا مرده‌اند یا توسط نیروهای بریتانیایی از خانه بیرون انداخته شده‌اند. در ادامه او قسم می‌خورد که انتقام بگیرد و این موضوع سبب می‌شود که در تیررس هانا (با بازی Hugo Weaving)، سربازه کهنه کار انگلیسی که اکنون به خدمت پلیس در آمده است قرار بگیرد. فیلم مدت زمان معقولی دارد و ژانرهای زیادی را شامل می‌شود.

You Were Never Really Here

داستان این فیلم به کارگردانی Lynne Ramsay را به احتمال زیادی قبلا دیده و یا خوانده‌اید. جو (با بازی Joaquin Phoenix) مردی سختی کشیده است که خود را مسئول نجات جان یک دختر جوان می‌بیند. با این حال کارگردانی عالی و صداگذاری جالب توجه باعث می‌شوند که این فیلم تجربه‌ای نو به نظر برسد. با این که داستان فیلم قابل پیش‌بینی به نظر می‌رسد، قهرمان آن که سلاح مورد علاقه‌اش یک چکش است، می‌تواند غیر قابل پیش‌بینی باشد. فیلمبرداری عالی فیلم نیز باعث می‌شود تا مخاطبان به خوبی درگیری‌های ذهنی جو را درک کنند.

Lean on Pete

Andrew Haigh خود را به عنوان استاد ساخت عناوین کند و ناراحت کننده اثبات کرده است و جدیدترین اثرش نیز به خوبی این موضع را به تصویر می‌کشد. فیلم حالتی خنثی دارد و همچون قهرمانش از نمایش هر گونه حس بدیهی و یا پیچش داستانی دوری می‌کند. به جای آن فیلم به آرامی روابط احساسی را به هم مربوط می‌کند تا جایی که رابطه‌ی بین شخصیت اصلی فیلم و اسب مسابقه‌ای به نام Lean on Pete تمامی فیلم را در بر می‌گیرد. هیچ کدام از دیگر شخصیت‌های فیلم مدت زیادی در آن حضور ندارند و شالوده‌ی اصلی فیلم شخصیت اصلی آن و اسبش هستند.

مطلب مرتبط: فیلم Holmes and Watson فراتر از نقدهای منفی دریافتی است

OVERBOARD

این فیلم که بازسازی اثر ۱۹۸۷ با بازی کرت راسل و گلدی هان است اثری شیرین و دوست داشتنی است. این موضوع عمدتا ناشی از جذابیت دو ستاره‌ی اصلی آن، Anna Faris و Eugenio Derbez، است که بر خلاف نسخه‌ی اصلی نقش‌هایشان عوض شده است. در این فیلم فاریس نقش مادری مجرد و دربز نقش پولدار بی مسئولیت را ایفا می‌کنند.

Upgrade

این فیلم را می‌توان مجموعه‌ای از QTE دانست. گری تریس پس از فلج شدن در حمله‌ای مرموز، درمیابد که توانایی برقراری ارتباط با هوش مصنوعی قرار گرفته در نخاعش را دارد. نقش منفی این فیلم ارون کین نام دارد که اشاره‌ای جالب به ایلان ماسک است. یکی از بهترین ویژگی‌های فیلم این است که خودش را جدی نمی‌گیرد و صحنه‌های اکشن جذابش را با ریتمی سریع به نمایش می‌گذارد.

Puzzle

Kelly Macdonald و Irrfan Khan را می‌توان از بهترین و حساس‌ترین بازیگران حال حاضر دانست که ترکیب آن‌ها در این فیلم به طرز مناسبی نتیجه داده است. اگنس زندگی بسته و کسل کننده‌ای دارد که تنها با ورود یک پازل به آن کمی جان می‌گیرد. زمانی که او برای خرید پازل‌های بیشتری به شهر می‌رود هم بازی‌ای به نام رابرت را پیدا می‌کند و به همین ترتیب آن دو با یکدیگر آشنا می‌شوند. با وجود دیگر المان‌ها چون روابط خانوادگی اگنس، بهترین بخش‌های فیلم به صحنه‌های بین دو شخصیت اصلی و برقراری ارتباط آن‌ها خلاصه می‌شوند.

Ideal Home

بزرگترین دلیل نادیده گرفتن شدن این فیلم را می‌توان بازاریابی ضعیف آن دانست؛ در واقع می‌توان گفت که عملا بازاریابی خاصی برای آن صورت نگرفت. Steve Coogan و Paul Rudd نقش‌های اصلی فیلم را ایفا می‌کنند. ساختار داستانی بازی ممکن است آشنا به نظر برسد. نقطه‌ی قوت اصلی فیلم رابطه‌ی بین دو شخصیت اصلی و ترکیب درام و کمدی است که به خوبی جواب داده است.

Christopher Robin

مالیخولیای خاصی که در این فیلم وجود دارد، بر خلاف دیگر آثار دیزنی است که سعی می‌کنند چندان به احساسات سخت و ناراحت کننده نپردازند. این فیلم به کریستوفر رابین بالغ (با بازی Ewan McGregor) می‌پردازد. این موضوع باعث شده است تا فیلم به اثر خاص و البته تاثیر گذاری بدل شود. المان‌های کلیشه‌ای چنین فیلم‌هایی چون زنده نگاه داشتن کودک درون کنار رفته‌اند و فیلم به مسئولیت‌های دوران بزرگسالی می‌پردازد. Jim Cummings نیز در نقش Winnie the Pooh بازگشته است تا این فیلم را به ترکیب بی‌نقصی از تلخی و شیرینی تبدیل کند.

The Spy Who Dumped Me

بهترین بخش این فیلم را می‌توان به تصویر کشیدن صادقانه‌ی روابط بین زنان دانست. در این فیلم نامزد آدری جاسوسی ماهر است که در حین انجام ماموریتی فوق سری کشته می‌شود و آدری همراه با دوستش مورگان مامور ادامه‌ی ماموریت او می‌شوند. فیلم توسط Susanna Fogel کارگردانی شده و از بازیگران شناخته شده‌ای چون Mila Kunis و Kate McKinnon در نقش‌های اصلی استفاده می‌کند.

The Sisters Brothers

دوران غرب وحشی مدت‌هاست که به سر آمده است، اما به نظر می‌رسد که فیلم‌هایی که با الهام از این عصر ساخته می‌شوند روز به روز بهتر می‌شوند. آخرین اثر منتشر شده در این ژانر این فیلم است که بر اساس کتابی با همین نام ساخته شده است. واکین فینکس و جان سی. رایلی نقش‌های اصلی فیلم را ایفا می‌کنند. این فیلم نوآوری‌های زیادی در ژانر وسترن دارد و توانسته است به ژانری که عموما به غرور و هفت‌تیر کشی می‌پردازد عمق زیادی ببخشد.

برادران سیسترز جایزه بگیرانی هستند که به دنبال شیمی‌دانی به نام Hermann Kermit Warm (با بازی Riz Ahmed) جان موریس، کارآگاهی که در ابتدا برای پیدا کردن او فرستاده شده بود (با بازی Jake Gyllenhaal) هستند. با پیشروی هر چه بیشتر این چهار نفر ماجراهای فیلم نیز عجیب‌تر می‌شوند و پایان فیلم را می‌توان در نوع خود گرم و به یاد ماندنی دانست.

Bad Times at the El Royale

این فیلم به کارگردانی Drew Goddard، به سبک دیگر فیلم‌های این چنینی تعدادی شخصیت را در یک محیط بسته قرار می‌دهد تا به رازهای یکدیگر دست پیدا کنند. تیم بازیگری پرستاره‌ی فیلم نیز با حضور Jeff Bridges، Jon Hamm، Chris Hemsworth و Dakota Johnson می‌تواند به تنهایی دلیلی مناسب برای تماشای این فیلم باشد.

Mortal Engines

اگر اکنون در دنیایی کامل زندگی می‌کردیم تا به حال پیش درآمدی بر این فیلم معرفی شده بود. اما افسوس که این گونه است. با این که این اثر نقاط ضعفی دارد، اما برداشتی نادر از رمان‌های Philip Reeve است. بلاک باستری که نه بازسازی بود و نه ادامه و دیدی نو از دنیای پسا آخرالزمانی را ارائه می‌کرد. این فیلم را می‌توان ترکیبی از Mad Max Fury Road و برج متحرک در فیلم Howl’s Moving Castle دانست. اگر علاقه مند به دیدن فانتزی جدیدی هستید این فیلم را از دست ندهید.

Swimming With Men

این فیلم را می‌توان وارث مستفیم فیلم‌های ژاپنی دهه‌ی نود و اوایل قرن بیست و یکم دانست. این اثر که به کارگردانی Oliver Parker ساخته شده، قلبی صاف و ساده دارد که به زیبایی روابط انسانی را به تْصویر می‌کشد و ظرافتی جالب توجه در برابر شخصیت‌هایش دارد. اریک که به بحران اگزیتانسیالیستی رسیده به تیم شنای هماهنگ مردان می‌پیوندد. هم تیمی‌های او به طور مشخص وضعیت فیزیکی خوبی ندارند و یا حتی شناگران خوبی هم نیستند. اما موضوع فیلم این نیست، آن‌ها برای این به تیم پیوسته‌اند که هدفی داشته باشند. این فیلم بریتانیایی را می‌تواند از بهترین شگفتیهای امسال دانست.

The Mule

در سال‌های اخیر عملکرد Clint Eastwood افسانه‌ای را می‌تواند عجیب و رازآلود دانست. وی که خالق شاهکاری چون Unforgiven است روی به ساخت آثاری جنجالی چون The 15:17 to Paris و American Sniper آورده است. با این حال فیلم جدید وی کمی ساده‌تر و کم حاشیه‌تر می‌باشید، شاید به این دلیل که شخصی‌تر است. ایستوود در این فیلم در نقش Earl Stone، مردی که به ازای کارش به خانواده‌اش کم توجهی کرده است بازی می‌کند. به نظر می‌رسد که این فیلم اشاره‌ای به زندگی شخصی او داشته باشد به طوری که وی از دختر خود، Alison Eastwood، در نقش دختر Earl استفاده کرده است. شاید بتوان گرم‌ترین ویژگی فیلم را نترس بودن ایستوود در نشان دادن اشتباهات زندگی شخصی خود دانست. 

دسته بندی
سینمامطالبمقالات

یک دیدگاه

مطالب مرتبط